Życie jest piękne

Matko Najświętsza

MATKO NAJŚWIĘTSZA

1. Matko Najświętsza! do Serca Twego,

Mieczem boleści wskroś przeszytego,

Wołamy wszyscy z jękiem, ze łzami:

Ucieczko grzesznych, módl się za nami!

2. Gdzie my, o Matko, ach, gdzie pójdziemy?

I gdzie ratunku szukać będziemy?

Twojego ludu nie gardź prośbami:

Ucieczko grzesznych, módl się za nami!

3. Imię, Twe Maryjo, litością słynie,

Tyś nam pociechą w każdej godzinie.

Gdyśmy ściśnięci bólu cierniami:

Ucieczko grzesznych, módl się za nami!

4. O Matko nasza, Matko miłości,

Niechaj doznamy Twojej litości.

Bośmy okryci grzechów ranami:

Ucieczko grzesznych, módl się za nami!

5. A gdy ostatnia łza z oka spłynie,

O Matko święta, w onej godzinie.

Zamknij nam oczy Twymi rękami:

Ucieczko grzesznych, módl się za nami!

Jezu Chryste Panie miły

Jezu Chryste Panie miły

            1. Jezu Chryste, Panie miły,

            O Baranku tak cierpliwy,

            Wzniosłeś, wzniosłeś na krzyż ręce Swoje,

            Gładząc, gładząc nieprawości moje.

                                    2. Płacz Go, człowiecze mizerny,

                                    Patrząc, jak jest miłosierny,

                                    Jezus, Jezus na krzyżu umiera,

                                    Słońce, słońce jasność swą zawiera.

            3. Pan wyrzekł ostatnie słowa,

            Zwisła Mu na piersi głowa;

            Matka, Matka pod Nim frasobliwa

            Stoi, stoi z żalu ledwie żywa.

                                    4. Zasłona się potargała,

                                    Ziemia rwie się, ryczy skała,

                                    Setnik, setnik woła: Syn to Boży!

                                    Tłuszcza, tłuszcza wierząc, w proch się korzy.

            5. Na koniec Mu bok przebito,

            Krew płynie z wodą obfito.

            Żal nasz, żal nasz dziś wyznajem łzami,

            Jezu, Jezu, zmiłuj się nad nami.

Cierniami uwieńczona

Cierniami uwieńczona

      Cierniami uwieńczona, głębokich pełną ran

      Zbolałą skrwawioną już głowę skłonił Pan.

      O głowo mego Boga pokłon oddaję Ci,

      Tyś sercu memu droga, bądź pozdrowiona mi!

            Nim Cię, o święta Głowo, na Krzyżu skłonił Bóg,

            Nim rzekł ostatnie słowo, że zwyciężony wróg.

            Katuszy poniósł wiele, okrutny znosił ból,

            Na duszy I na ciele, wszechświata cierpiał Król.

      Sam Swe wyciągnął ręce, na krzyż je rozpiąć dał,

      Jakby, choć w swojej męce, grzesznika objąć chciał.

      Na tych, co z Niego szydzą, spojrzenie słodkie śle,

      Przebacza, bo nie wiedzą, że przecież czynią źle.

            Do łask łotra przyjmuje, Janowi Matkę Swą,

            Poleca i mianuje, też Matką ludzi ją.

            I pragnie, tęskni, woła: „Już wykonało się!”

            O Jezu, któż nie zdoła, żałować widząc Cię?

      Tyś dla mnie cierpiał, Panie! Jam winien, Boże, ja,

      O Jezu, me kochanie, jak wielka miłość Twa!

      A cóż mi czynić trzeba, by spłacić długi swe!

      Tyś Stwórcą ziemi, nieba, a ja stworzenie Twe!

            Cóż Ci za miłość Twoją, za poświęcenie dam?

            Wszak nic własnością moją, od Ciebie wszystko mam!

            Nie gardź mym sercem Zbawco, racz w ranie Swej je skryć,

            I Krwią, łask wszelkich Dawco, chciej winy jego zmyć.